“Lengi má manninn reyna,” segir í vinsælum dægurlagatexta Megasar sem bylur nú dag hvern í eyrum í flutningi hans og Ágústar Evu Erlendsdóttur. Þessi upphafsorð eiga sjálfsagt ágætlega við Steingrím Bragason, íslenskukennara á Akranesi, sem nú í vor hætti kennslu eftir 42 ár. Kennsla er mikil þolinmæðisvinna, kannski ekki síst nú á seinni árum, þegar íslenska þjóðin í heild sinni hefur átt við talsvert agavandamál að stríða. Þessi seinni tíma mál voru þó ekki til mikillar umfjöllunar í samtali blaðamanns Skessuhorns við Steingrím á dögunum. Í spjallinu við hann kom greinilega fram að ekki var auðvelt fjárhagslega um og upp úr miðri síðustu öld að afla sér menntunar hér á landi. Leggja þurfti mikið á sig að sumrinu til að standa straum að þeim kostnaði sem námið útheimti, þar með talin húsaleiga og uppihald að vetrinum. Steingrímur var margar vertíðir á síld og vann aðra erfiðisvinnu, aldrei minni en tíu tíma á dag á þeim árum og oft voru tarnirnar langar á síldinni.
|
En þrátt fyrir að hart væri sótt eftir vinnu að sumrinu, entist skotsilfrið stundum ekki nema skammt fram á veturinn. Þannig kom það fyrir að Steingrímur þurfti að hætta námi á miðjum vetri og snúa sér að vinnunni að nýju.
Það var um margt að spjalla þegar blaðamaður settist niður með Steingrími þar sem farið var yfir það helsta sem á daga hans hefur drifið frá því hann fæddist á bænum Svínaskála við Eskifjörð 8. október 1942.
Sjá viðtal við Steingrím Bragason í Skessuhorni sem kom út í dag.
|
