Sigvaldi nefnir einnig að eðli málsins samkvæmt væru þjónustugjöld aðeins lögð á þá sem njóta viðkomandi þjónustu. Borgarfjarðarsveit féllst ekki á þessi rök Sigvalda og sagði að þjónustugjöld væru miðuð við hvaða rétt menn hefðu til þjónustu, ekki hvort hún væri nýtt. Þessu undi Sigvaldi ekki og skaut úrskurði hreppsnefndar til sýslumanns. Hann úrskurðaði eins og áður segir að umræddur landeigandi teljist ekki til fjallskilaskylds aðila. Ljóst væri að álagning fjallskilagjalds jarðar hans byggist á landverði en ekki ásetningi búfjár og að telja verði að álagning fjallskila eingöngu á grundvelli landsverðs sé ólögmæt.
Borgarbyggð, sem sameinaðist Borgarfjarðarsveit á sl. ári og varð því arftaki málsins, vildi ekki una þeim málalokum og fékk því álit lögfræðings Bændasamtaka Íslands, Más Péturssonar, sem kemst að þveröfugri niðurstöðu. Í álitsgerð hans kemur fram að fjallskilum skuli jafnað niður á fjallskilaskylda aðila í hlutfalli við tölu fjallskilaskylds búpenings. En einnig að heimilt sé að leggja á hluta fjallskilakostnaðar á landverð jarða að frádregnu verði ræktaðs lands og hlunninda samkvæmt fasteignamati hvers tíma. Enda séu um það ákvæði í fjallskilasamþykkt og þetta sé byggt á lögum. Már kemst að þeirri niðurstöðu í lokin að ef upprekstrarréttur fylgi jörð þá séu fjallskil hvorki skattur né þjónustugjald, heldur einfaldlega skylda sem hvíli á eiganda fasteignar, ein af mörgum.
|
