2. maí 2012 17:01

Bjarni Guðmundsson

Óbarinn biskup?

Úrslit biskupskjörs liggja fyrir. Sr. Agnes M. Sigurðardóttir hefur verið kjörin biskup yfir Íslandi. Öll ástæða er til þess að fagna niðurstöðunni og óska henni gæfu og velfarnaðar í vandasömu embætti.  Við, íbúar Hvanneyrarprestakalls, áttum því láni að fagna að hafa hana sem sóknarprest um nær áratugar skeið undir lok síðustu aldar. Öll þjónusta hennar einkenndist af einlægni, hógværð og þeirri festu sem nauðsynleg er slíku embætti. Satt að segja hefur mér varla liðið betur í kirkjuhúsi eða utan hjá nokkrum öðrum kennimanni, nema ef væri honum sr. Guðmundi Þorsteinssyni, áður á Hvanneyri en síðar í Árbæ við Elliðaár.

Á embættisárum sr. Agnesar hér í Borgarfirði barst orðspor hennar víða, m.a. vestur í Bolungavík, þar sem þeir gerðu sér lítið fyrir og kölluðu hana til prestsþjónustu eftir reglum laganna. Hér í prestakalli sáu menn því verr ekki við Bolvíkingum sem glöddust yfir feng sínum eins og vænta mátti. Og þar í kalli hefur sr. Agnes þjónað við mjög vaxandi vinsældir og fengið prófastsdæmið vestra að auki í sinn verkahring. Orð fer af því hversu samviskusamlega hún hefur rækt þar embættin tvenn – eftir settum reglum samfélags og kirkju og trú þeim sið fyrir hvern hún var vígð til þjónustu.

Kirkjan hefur undanfarið fengið á sig miklar ágjafir. Þó ég sé ekki sjómaður veit ég að þær koma af tvennu; veðri og sjólagi annars vegar, en hins vegar af því hvernig bátnum er beitt. Kirkjan er fólkið; við sem henni tilheyrum. Fólkið vill og þarfnast hirðis; skipstjóra – einhvers sem beitir bátnum haganlega í hinum úfnu sjóum.

Nú hefur þjóðin séð við Bolvíkingum og kallað sr. Agnesi til starfa fyrir okkur öll. Því gerum við eins og þeir þar vestra undir aldarlokin: Gleðjumst yfir fengnum hlut; metum hann og virðum að verðleikum.

Með mótuðum og þekktum vinnubrögðum sínum og starfshæfni mun sr. Agnes M. Sigurðardóttir færa nauðsynlega kyrrð og festu í forystuverkin fyrir kirkju fólksins. Kyrrðina og festuna þarf þjóðin nú fremur en flest annað. Vitanlega eru kerfi og umhverfi mótandi um hvort tveggja – en munum þó að þyngst vegur sú kyrrðin og sú festan sem við ræktum með okkur sjálf.

Bjarni Guðmundsson 

Til baka

yfirlit greina