Haustið 2008 lentum við allt í einu úti í fljótinu – og erum þar enn. Mörg okkar óska sér þess heitast að verða dregin aftur upp á sama bakkann og að allt verði sem fyrr. En sannleikurinn er sá að það liggur engin leið til baka. Fljótsbakki fortíðarinnar var fullkannaður og þar gátum við ekki þrifist lengur.
Fjögur ár í fljóti eru langur tími. Og við höfum ekki notað tímann vel. Mörg okkar eru enn með augun á fljótsbakka fortíðarinnar, full tortryggni, hreytandi ónotum hvert í annað. Við sem gætum sem best verið komin yfir á hinn bakkann ef við hefðum hjálpast að á sundinu. Því við vitum innst inni að leiðin yfir fljótið er eina leiðin. Fljótsbakki fortíðarinnar er úr sögunni. Fortíðin er búin.
Við vitum lítið um fljótsbakka framtíðarinnar. Þannig er það jú með alla fljótsbakka sem við höfum aldrei staðið á. En innst inni vitum við að bakkinn hinum megin er betri en sá gamli, einfaldlega vegna þess að þar voru tækifærin upp urin. Á nýja bakkanum eru ný tækifæri. Þar verður gott að halda áfram göngu sinni, fram með fljóti, frá fljóti og að næsta fljóti.
Enginn mun draga okkur upp úr. Við erum okkar eigin gæfu smiðir og þurfum að bjarga okkur sjálf, hvert fyrir sig og í sameiningu. En sem betur fer eigum við þess kost að velja okkur leiðtoga sem vill fylgja okkur á þessari ferð, vera hluti af hópnum, hjálpa okkur að samhæfa sundtökin, gleðjast með okkur á leiðinni, syrgja með okkur á leiðinni. Þetta leiðtogaefni er Þóra Arnórsdóttir.
Fortíðin er búin. Dveljum ekki lengur þar. Þiggjum liðsinni Þóru Arnórsdóttur til að komast yfir á fljótsbakka framtíðarinnar.
Stefán Gíslason
Umhverfisstjórnunarfræðingur
Borgarnesi
|