Á tónleikunum í Reykholtskirkju komu fram þrettán ungmenni, flest úr uppsveitum Borgarfjarðar. Voru tónleikarnir haldnir að þeirra frumkvæði og önnuðust þau sjálf allan undirbúning en fyrir hópnum fór Anna Sólrún Kolbeinsdóttir í Stóra-Ási. Sungu þau ýmist ein sér eða í stærri hópum og spiluðu þess á milli á píanó, gítar, fiðlur og trompet af stakri snilld.
Ekki hef ég vit né þekkingu til að kryfja þennan listflutning til mergjar en tel það heldur ekki skipta öllu máli því ég er þeirrar skoðunar að listin sé ekki bara fyrir þá sem hafa meistaragráðu í listasögu. Minn eini mælikvarði er sá að ég skemmti mér vel og það er mér alveg nóg. Ég get þó nefnt að lagavalið var fjölbreytt og flutningurinn vandaður og líflegur. Allir þeir sem fram komu stóðu sig með stakri prýði og geta verið stoltir af sinni frammistöðu. Ég vil ennfremur geta þess að það er ekki nóg að atriðin séu góð, á skemmtun sem þessari, því stundum vill brenna við að það verður allt of langt bil á milli og áhorfendur eru farnir að geispa og telja kvistina í lofklæðningunni á meðan beðið er eftir því sem koma skal næst. Svo var ekki í þetta sinn því skipulagið var til mikillar fyrirmyndar þannig að dagskráin rann í gegn hratt og vel eins og lækur að vori.
Í heild gáfu þessir jólatónleikar ekkert eftir sambærilegum viðburðum í tónlistarhöllum syðra þar sem stundum er lagt meira upp úr umbúðunum en innihaldinu og aðgangseyririnn er á annað ærgildi! Það truflar mig stundum að listamenn, bæði lærðir og leikir, eiga það til að taka sig óþarflega hátíðlega. Það voru ungu listamennirnir í Reykholtskirkju blessunarlega lausir við. Þar var léttleikinn í aðalhlutverki og dagksráin flutt með brosi á vör.
Ég get fúslega viðurkennt að ég hef í gegnum tíðina verið á tónleikum, jafnvel fleiri en einum, sem hefðu alveg mátt vera einu eða tveimur lögum styttri en þetta kvöld hefði ég alveg þegið að það hefði verið hægt að spóla til baka og spila alla dagskrána aftur. Þetta var einfaldlega frábær kvöldstund í alla staði.
Fyrst ég er á annað borð byrjaður að ausa lofi á ungmenni þá ætla ég að nota tækifærið og nefna fleiri dæmi. Fyrir skömmu hlýddi ég á kór Menntaskóla Borgarfjarðar, sem er tiltölulega nýstofnaður, en hann er eins og auðvelt er að giska á, skipaður ungmennum. Í stuttu máli er þetta góður kór sem gaman er að hlusta á en það er fjarri því að alltaf sé samasemmerki þar á milli. Einnig langar mig að nefna að fyrir fáum dögum fór ég að sjá síðasta stórvirki minna gömlu sveitunga í Lundarreykjadal á leiksviðinu, Sölku Völku. Þar eru reyndar ekki bara ungmenni sem stíga á svið. „Gamlir“ og reyndir leikarar á borð við Hildi Jósteinsdóttur og Árna Ingvarsson fara þar gjörsamlega á kostum og kom það mér svosem ekki á óvart. En það sem mér þótt vænst um var að sjá unga leikara standa sig eins og atvinnumenn í vandasömum hlutverkum. Þar fóru fremstar í flokki Sölkurnar tvær, sú eldri og sú yngri, Birta Sigurðardóttir og Lára Lárusdóttir. Þetta er sýning sem enginn er svikinn af að sjá.
Það er vinsælt á Íslandi í dag að halda því fram að allt sé að fara til andskotans. Vel má vera að það sé rétt en það er þá huggun harmi gegn að okkur Borgfirðingum þarf ekki að leiðast á meðan fyrst við höfum allt þetta ágæta listafólk til að skemmta okkur.
Takk fyrir góða skemmtun.
Gísli Einarsson, Borgarnesi.
|